Karmaşa…
Sevginin azizliği…
Ve aslında yüreklerin kimsesizliği…
Çok karanlık bu yalnızlık,
Çok karanlık kararsızlık,
Yıkımı insanın, kendine doğru.
Değil başka yöne…
Karışma,
Karışma da bir intihar daha edeyim,
İftihar edemiyorum düşüncelerimle,
İntihalde bulunuyorum kaybetmişlerin yaşamlarından.
Erişme,
Erişme en içine bendimin,
Ben bilmiyorum ki içini kendimin,
Sen görürsen korkarsın.
Yazık olur:
Her yeri bir karmaşa,
Sevginin azizliği…
İnsanın hainliği…
Ne desem boş,
Kaldırımlar akıllanır da,
Akıllanmaz şarapçılar.
Biter şişeler de,
Bitmez içindeki boşluklar insanın…
Karmaşa,
İnsanın hiçliği bu…
Ve aslında yüreklerinin piçliği,
Babasızlığı,
Olmayışı bir rehberi…
Yollar kayıp,
Her birisi kavşak…
Yok düz yol, yok bir ışık, polis, nembenne!
Mermiler yağıyor ihtiraslar şeklinde,
Mermiler yağıyor beyinlere,
Umursamıyor hiç kimse…
Karışma da bir intihar daha edeyim,
İftihar edemiyorum düşüncelerimle,
Ne iftira edebiliyorum şeytana,
Ne itiraf edebiliyorum şeytanlığımı…
Erişme sen de en derinine yüreğimin,
Ben bilmiyorum ki aslı neymiş ereğimin..
Sen duyarsan,
Sen gidersen,
Arkana bakmadan uçup gidersen,
Nasıl yanarım yerde kalmışlığıma?
Bende kalmışlığına tortu gibi eskiden kalma alışkanlıkların…
Karmaşa işte,
Benim suçluluğumda bu,
Hiçliğimle özdeş…
Gençliğime yayılan…
Haykırıştır bu şiir,
Benden son duyulan…
Karışma da bir intihar daha edeyim,
Lime limeliğime,
İlmeğime boğazıma geçirilmiş…
Bu akşam da ona içeyim…
Tevfik Uyar
Bu yazıyı paylaşın:
Nisan 10th, 2009 at 21:58
şiirlerinizden belki de beni en etkileyeni… tüylerimi diken diken ettiniz…