Tevfik Uyar Kişisel Sitesi

“Ormandı buralar”
Tutunacak dallar vardı…
Şimdi çıplak bu dağ taş,
Gönüller çıplak…

Eller uzanmış,
Kafamızın içlerine…
Karışmışlar yüreğimizin,
İç işlerine…
Çıplak ve savunmasızız,
Ölüşümüz sızısız,
Ölüyoruz amma,
Farkındalığımız ıpıssız…
Ne tatlı duygusu var ölümümüzün…

Oysa “aydınlık” diyenlerin gözünü,
Fenerlerle bağlamışlar…
“İlkel” denenden kaçan karanlığa tabi,
İğrençliklere selam duranlar.

Oysa ormandı buralar,
Tutunacak dallar vardı,
Her biri yitti, gitti…
Sıyrılırken terbiyeler.
Mutuluk bitti…

Yoz olan ne varsa,
Evimizin bir köşesinden bize selam durdular.
En faziletlilerimiz bile merak eder oldular…

İşte zayıf noktamız,
Çıplak,
Kıskıvrak,
Çırılçıplak…
Yakalandık biz,
Hem de ona koşarak…