Tevfik Uyar Kişisel Sitesi

Bir yıl bitti diyebilmek,
Kadeh kaldırabilmek yıla…
Anlatabilmek koca bir yılı ayıla, bayıla…

Bir yıl seninle geçmiş,
Hemen her gün kavgalarımla.
Ve mangalarımla vurmuşum takvim yapraklarına…
Geçiverip gitmiş.

Ne gariptir ki,
Önceki yaşımı bilirsin sen,
Ben de bilirim sen, nasıl büyüdün bu sene.
Hep gördüğümden olsa gerek;
Ya da hep bildiğimden,
Farketmedim hangi izler,
Eklenmiş gülümsemene…

Ve ne ilginç, ne de ilginç geliyor;
“Geçen yıl bu zaman” deyince,
İkimizin de hatırlaması.

Gözyaşın –ki kıyamam,
Gülüşün –dayanamam,
Ne güzel bir dengede…

Bir yıl geçti işte,
Bu arsız hengamede.

TU – 9.06.2009

I

Boş zihin…
Aslında bir harabe.
Kelimeleşmiyor düşünceler,
Hain bir kürtaj var düşünen yerime.
Ölüyor insan olmadan,
Soluyor,
İnanılmadan.

II

Birini andırıyor bana bu topraklar,
Umudumu sömürüyor.
Kovalıyor güzele ait ne varsa,
İliklerimi emiyor.

Oysa dün bir başkaydı sessiz sevinçlerim.
Bugün gürültülerde boğulan.
Sakindi, rahattaydı, selam durmadan.
(Şimdi) Hazır ol vaziyette yorulan.

III

Görünen doğru söylemekten aciz,
Hep başka manzaralar ardında…
Gerçekler yalana özentiliğinde;
Son inancımı bırakmışım bir kadında.

Oysa dün, gün gibiydi, tatlı bir anı
Vardı şimdi olmayan güzel yanı.
Yarınlar bugünden beter (kehanet değil)
Durmaksızın gidişin bana koyduğu tanı…

IV

Şimdi ellerim göğe açıldı, yok beklentim.
Bir şey gelmez, gelse ağır, hiç gücüm yok.
Dinlenmiş ve yorgunum hep dinlenmekten
Konuşmaktan, duyulmaktan, dinlenmekten.

Oysa ellerim vardı, iş tutardı, nasırlanmaz,
Asırlandı, yaslandı,gözlerimde yaş ve naaş,
Sorgusuz, sualsiz,
Kabul edebilirdim…
Ben ben olsaydım ya,
Siz de siz…

Şimdi keyifsiz,
Şimdi bedensiz,
Şimdi bedensizliğim çok nedensiz…

Şimdi arzusuz,
Hem de aç susuz,
Gözlerim kapanıyor gülüm,
Ruhum uykusuz.

T.uYar

13.05.2009

Karmaşa…
Sevginin azizliği…
Ve aslında yüreklerin kimsesizliği…

Çok karanlık bu yalnızlık,
Çok karanlık kararsızlık,
Yıkımı insanın, kendine doğru.
Değil başka yöne…

Karışma,
Karışma da bir intihar daha edeyim,
İftihar edemiyorum düşüncelerimle,
İntihalde bulunuyorum kaybetmişlerin yaşamlarından.

Erişme,
Erişme en içine bendimin,
Ben bilmiyorum ki içini kendimin,
Sen görürsen korkarsın.
Yazık olur:
Her yeri bir karmaşa,
Sevginin azizliği…
İnsanın hainliği…

Ne desem boş,
Kaldırımlar akıllanır da,
Akıllanmaz şarapçılar.
Biter şişeler de,
Bitmez içindeki boşluklar insanın…

Karmaşa,
İnsanın hiçliği bu…
Ve aslında yüreklerinin piçliği,
Babasızlığı,
Olmayışı bir rehberi…
Yollar kayıp,
Her birisi kavşak…
Yok düz yol, yok bir ışık, polis, nembenne!
Mermiler yağıyor ihtiraslar şeklinde,
Mermiler yağıyor beyinlere,
Umursamıyor hiç kimse…

Karışma da bir intihar daha edeyim,
İftihar edemiyorum düşüncelerimle,
Ne iftira edebiliyorum şeytana,
Ne itiraf edebiliyorum şeytanlığımı…
Erişme sen de en derinine yüreğimin,
Ben bilmiyorum ki aslı neymiş ereğimin..
Sen duyarsan,
Sen gidersen,
Arkana bakmadan uçup gidersen,
Nasıl yanarım yerde kalmışlığıma?
Bende kalmışlığına tortu gibi eskiden kalma alışkanlıkların…

Karmaşa işte,
Benim suçluluğumda bu,
Hiçliğimle özdeş…
Gençliğime yayılan…

Haykırıştır bu şiir,
Benden son duyulan…
Karışma da bir intihar daha edeyim,
Lime limeliğime,
İlmeğime boğazıma geçirilmiş…
Bu akşam da ona içeyim… Kalanını okumak için tıklayın »

Kirliyim ben,
Bahtsız ve yassız…
Ben mi isterim bilmem,
Rengi beyaz da olsa,
Ne idüğü belirsiz ihtiraslarımı…

Kendimi mi kandırırım?
Bilmedim…
Bir kendimi bilemem ben.
Bir de aynadaki resmimi…
O da bana benzer zaten. Kalanını okumak için tıklayın »

Gördüğüm en normal insan,
Kendinde bir anormallik olduğuna emindi.

Gördüğüm en kötü insan,
Her kötülüğüne gösterebilecek iyi bir sebep bulmakta çok iyiydi.

Gördüğüm en üzgün insan,
Çok kimsenin yerinde olmak istediğiydi.

Gördüğüm en mutlu insanın öyküsü bile,
Dinlenemeyecek kadar mutsuzdu. Kalanını okumak için tıklayın »

Görmediğimiz şeyler var,
Hiç yakalayamadığımız…
Mesela güneşin ufukta kendini ilk gösterdiği an,
Ya çıkmamıştır henüz,
Ya da bakınca çoktan görünmüştür,
Hatırı sayılır bir kısmı…
Kalanını okumak için tıklayın »

“Ormandı buralar”
Tutunacak dallar vardı…
Şimdi çıplak bu dağ taş,
Gönüller çıplak…

Eller uzanmış,
Kafamızın içlerine…
Karışmışlar yüreğimizin,
İç işlerine…
Kalanını okumak için tıklayın »

Güvertesinde yürüdüğüm her gemide,
Bir bakış öksüz kalmış,
Bir sigara köküne dek hayattan alınmış,
Hayatlar alırken.

Bastığım her toprak yetim,
Her an gerilmişim mengenelerde,
Gösterilen bir hedef var kaderin parmak ucuyla,
Oraya yürütülmüşüm,
Baştankara ederken küskünler rıhtımına. Kalanını okumak için tıklayın »

Tek dilek hakkı var,
Hakkı yenmiş cinin…
Saat on iki deymiş,
Ölümü külkedisinin…

Cüceler sahtekarmış,
Pamuk prenses demirden,
Musa hiç anlamazmış,
Meğerse on emirden. Kalanını okumak için tıklayın »

Tüm vücut çamaşır makinasına…
Çarçur olmuş bir ömrün,
Vefa kırıntıları ile,
Önyıkamalı bir programın,
En hırçın sıkmasına… Kalanını okumak için tıklayın »