Uykudan kaçan, düşlerim benden uzak. Yazıyorum. Düşünürken birden kimsesizliğimizi anladım. Zevkten öte kimsesi yok kimsenin. Güzel şehirleri yaşamayı bırakıp, Onlarda yaşadığımız anlardan ötürü hep. Çıkma şehirler, Çıkma hayatlar bunlar. Ucuz, aciz, bir o kadar da değersiz, Yüceltmeyin veciz cümlelerle. Boşa! Şöyle bir kırlara gitsem diyorum. Şöyle bir aç kalıversem de, Anlasam insan olduğumu. Şehirden kaçan, uykularım benden uzak. Yazıyorum. Direnirken birden zayıflığımı anladım. Zaaftan öte gücü yok kimsenin. 23.03.12 (Kapak Resmi – Jeremywhat!)

I Kara göğü titreten: bir yıldırım korkusu! Oysa kara bulutlar düğünlere gidiyor. Turnalar tutturmuş da bir gurbet türküsü, Türküler kendini bozkırlara adıyor. Dilimdedir hala bak, kadim yağmur duası, Kulaklarında yanık ve acı bir göç havası, Ve kara göğü titreten o yıldırım korkusu. Ben zaten yağmurdan kaçmayı beceremem, Siz o düneklerin rahmeti tuttuğunu sanın. Yağmura kurban olmuş ki benim secerem! O bereket altında ıslanmadığınıza yanın. Kaçmadım, kaçmayı da zaten istemem, İstesem de yağmurdan kaçmayı beceremem. II Bak şimdi koca ayaklarım toprağı eşeliyor, Şu sağlam duruşa...

Bu şehir ölümsüz. Hep yaşıyor. Kaç kişiye mezar oldu, Tahayyülüme sığmıyor. Kaç tahayyüle mekan oldu, Düşünmekle bitmiyor. Babıali’nin doğurduklarına, şaşırmıyorum şimdi. Nice coşmuş gönüller saat kadranına bağlı. Bir vapurun dirildiği saat var; Bir de öldüğü. Aşkın inişli çıkışlı oluşu bile şu yedi tepeden. Sokağı yokuşlu, caddesi bayır, Kimisinde merdiven, kimisinde o da yok, Kimisi aç, kimisi tok. Yorgun bir de insanları. Nasıl olmasın? Koca şehir Istanbul: Kaç savaşa meydan oldun, Surlarına yediğin topun haddi hesabı yok. Kaç padişah, kaç kral? Kaç derviş, kaç...