Sabah gözümü açtım. Baktım saat yediye bir var. Alarm çalmadan bir dakika önce uyanıvermişim. Benim gibi zor uyanan bir adam için hayret verici. Yoksa alarm çalacak ve ben duymayacağım, karım uyku sersemliğinde onu bir ahtapot sanacağım kadar maharetli ve eşzamanlı el, kol ve ayak darbeleriyle bir yandan beni dürterken bir yandan “Kazım kalk!” diye tutturacak. O da işe yaramayınca önce yükselen “Kazım! Kazııııım!” sonra alçalan, “Kazıııım! Kazım!” ve sonra da giderek küfre dönüşen “Kör olasıca Kazım”lar ile beni hayattan bezdirmek suretiyle uyandıracak. Ben evden çıkana kadar da...

Uykudan kaçan, düşlerim benden uzak. Yazıyorum. Düşünürken birden kimsesizliğimizi anladım. Zevkten öte kimsesi yok kimsenin. Güzel şehirleri yaşamayı bırakıp, Onlarda yaşadığımız anlardan ötürü hep. Çıkma şehirler, Çıkma hayatlar bunlar. Ucuz, aciz, bir o kadar da değersiz, Yüceltmeyin veciz cümlelerle. Boşa! Şöyle bir kırlara gitsem diyorum. Şöyle bir aç kalıversem de, Anlasam insan olduğumu. Şehirden kaçan, uykularım benden uzak. Yazıyorum. Direnirken birden zayıflığımı anladım. Zaaftan öte gücü yok kimsenin. 23.03.12 (Kapak Resmi – Jeremywhat!)

I Kara göğü titreten: bir yıldırım korkusu! Oysa kara bulutlar düğünlere gidiyor. Turnalar tutturmuş da bir gurbet türküsü, Türküler kendini bozkırlara adıyor. Dilimdedir hala bak, kadim yağmur duası, Kulaklarında yanık ve acı bir göç havası, Ve kara göğü titreten o yıldırım korkusu. Ben zaten yağmurdan kaçmayı beceremem, Siz o düneklerin rahmeti tuttuğunu sanın. Yağmura kurban olmuş ki benim secerem! O bereket altında ıslanmadığınıza yanın. Kaçmadım, kaçmayı da zaten istemem, İstesem de yağmurdan kaçmayı beceremem. II Bak şimdi koca ayaklarım toprağı eşeliyor, Şu sağlam duruşa...