Gördüğüm en normal insan,
Kendinde bir anormallik olduğuna emindi.

Gördüğüm en kötü insan,
Her kötülüğüne gösterebilecek iyi bir sebep bulmakta çok iyiydi.

Gördüğüm en üzgün insan,
Çok kimsenin yerinde olmak istediğiydi.

Gördüğüm en mutlu insanın öyküsü bile,
Dinlenemeyecek kadar mutsuzdu.

Çok acılar da gördüm. Aslında mutlulukların tohumlarıydı.

Anlamsız mutluluklar ise, acıyı anlayamayanların,
Sapkın bir tarifiydi…

Gördüğüm en iyi insan,
Hakikaten de en az yaşayanıydı…
Kötüler ise asla ölmüyordu.
Evet evet… Belki de ölemiyordu.

Gördüğüm en aksi insan,
Hayata aslında böyle uyum sağlıyordu…

Çok uyumlu olduğunu iddia edenler,
Daha bunu söylerken,
Her şeyi bozuyordu.

Gördüğüm en dakik insan,
Aslında saatini beş dakika ileri almış bir sahtekardan başkası değildi.

Gördüğüm en deli insan,
Aklını hayatına başka türlü uyguluyordu sadece…
Belki bize uymuyordu.

Uslu dedikleri çocuklar ise,
Muhakkak ki sindirilmiş, “usu” elinden alınmıştı aslında…

Gördüğüm en tezat insanın ise,
Hep zıtlıklar içinde olmak gibi bir istikrarı vardı…

Alçakgönüllü olduğunu dile getirerek,
Aslında övünenlerdeki çelişki, onda yoktu çünkü.

Gördüğüm en farkında kişi,
Sadece kendi farkında olduğunun farkındaydı.

Duyarsız gibi görünenler,
Fazla duymaktan konuşmaya zaman bulamıyorlardı.

Gördüğüm en mazlum, mazlum rolü oynayarak duygusal bir zulüm halinde olabilirdi.

Zalim gibi görünen ise,
Belki başka bir zalimden intikam alıyordu.
Bu kadar doğaldı aslında coşkunluğu,
Bu kadar insani…

İnsancılım diyenleri de gördüm.
Bunu “ikinci sınıf” olarak gördüğü insanlara,
İyi davrandığı için söylüyordu.

“Eşitlikten yanayım” diyenler,
Bu yönüyle daha fazla imtiyaz istiyorlardı.

“Ben başkalarını çok önemserim” diyenin,
O sırada övünmesinin ne zaman biteceği bekleniyordu.
Önemsenmediklerine konuşma sırası hiç gelmediği için…

Gördüğüm en marifetli insan,
O marifetleri büyük bir marifetle,
Marifet değilmişçesine anlatabiliyordu.

Gördüğüm en olgun insan,
Hala “ol”maya çalışıyordu…
Hamdı o kendisine göre çünkü…

En iyi insan,
Kötü olduğunu düşünerek,
Daha iyi olmanın yollarını arıyordu.

Gördüğüm en şerefli insan,
Başkasının şerefi için,
Kendi şerefini hiçe sayabiliyordu.

Gördüğüm en namuslu kadın,
Kendi gibi olmayanlara, merhametle bakıyordu.
En namussuz kadın ise,
Onları aşşağılıyordu.

Gördüğüm en anlamsız şiir,
Devam etsin dendiğinde bitiyordu…
Keşke devam etseydi…

Tevfik Uyar
27 Ocak 2009
İstanbul