Güvertesinde yürüdüğüm her gemide,
Bir bakış öksüz kalmış,
Bir sigara köküne dek hayattan alınmış,
Hayatlar alırken.

Bastığım her toprak yetim,
Her an gerilmişim mengenelerde,
Gösterilen bir hedef var kaderin parmak ucuyla,
Oraya yürütülmüşüm,
Baştankara ederken küskünler rıhtımına.

İskeleye bağlanan halatlar,
Her boğumunda beni sıkmış,
Kara göründü diye sevinirken,
Zindanıma ağıt yakmışım hep…
Acıdığı noktada hiç kaçamamış,
Karanlıklarına düşmüşüm aklımın.

II

Uzak dur benden Karanlık,
Zaten aklımı son kuşlar almış.
Bir masada unutmuşum sükûneti,
Güvenim çarptığım bir kapının ardında kalmış.

Acı bana!
Uzak dur benden Karanlık.
Zaten ben bende değilim,
Yorgun düşmüşüm beynim ile kalbimin savaşından,
Dengem düştüğüm bir kadının aklında kalmış.

Uzak dur Karmaşa…
Keşmekeş hadi bırak beni,
Deşer didikler durursun,
İlk fırsatta beynimi…

Etme!
Acı bana…

29.08.2008